Roksana Gawinowska

Przedsmak II

2011-12-10T02:04:00.000+01:00

Poniżej 1/3 naszej zeszłorocznej wyprawy w ogromnym skrócie - absolutnie nie jest to kwintesencja, co najwyżej ekstrakt. Pełna wersja 3/3 pojawi się gdzieś, kiedyś, w formie bliżej nieokreślonej, ale będzie na bank, zwłaszcza, że mam ban na góry i zaczynam od nowa cykl fizjo, który może pomoże, ale w sumie to nie wiadomo... Mniejsza o to. Tak czy inaczej, czas się znajdzie, a chwilowo -
zapraszam nad Bajkał :)

W sierpniu bieżącego roku minął okrągły rok od wyruszenia w naszą podróż życia, w związku z tym odczuwam ogromną tęsknotę za poprzednim latem, kiedy podłoga mojego pokoju zapełniona była najróżniejszymi podróżniczymi artefaktami, takimi jak nakomarniki, mapy, butle z gazem, noże, przynęty na ryby, a wszelkie przygody oraz towarzyszące im zachwyty, niepokoje i wzruszenia znajdowały się jeszcze w sferze marzeń, a nie wspomnień... Z tym większą przyjemnością i nostalgią powrócę do tamtego czasu, kiedy to wraz z mężem Grzegorzem i dwojgiem naszych przyjaciół – Molarem i Joanną pędziliśmy koleją przez kontynent, zdobywaliśmy nadbajkalskie góry, błądziliśmy po bezdrożach tajgi syberyjskiej i chłonęliśmy absurd rosyjskich realiów.

5 tysięcy kilometrów torów

10 sierpnia 2010 roku wyruszyliśmy pociągiem z Krakowa i po dwóch dniach przemieszczania się różnymi środkami lokomocji dotarliśmy do rosyjskiej stolicy. Dworzec Kazański, z którego odjeżdżał nasz pociąg, roił się od ubogich Azerów, Kazachów i innych Azjatów, którzy stawali na głowie, aby wywieźć do swojej ojczyzny zardzewiałą pralkę franię, przedpotopową lodówkę i inne przedmioty w tym rodzaju, a moskiewscy celnicy bezlitośnie ich wyłapywali i zmuszali do płacenia łapówek, grożąc zatrzymaniem owych sprzętów w Moskwie. Było to bardzo smutne widowisko, uświadamiające ogrom biedy w jakiej żyją ci ludzie, którym opłaca się wieźć przez pół kontynentu na wpół zepsutą lodówkę i jeszcze płacić od tego haracz...
Na dworcu tym wsiedliśmy już we właściwą kolej transsyberyjską relacji Moskwa – Tynda. Podróżowaliśmy najtańszą klasą, tzw. płackartą, której zaletą była cena oraz możliwość integracji z innymi pasażerami, wadą – piekielna temperatura wywołana szalejącymi wtedy w Rosji upałami oraz pożarami lasów. Przez pierwszych kilka godzin jechaliśmy przez las trawiony żywym ogniem, w wagonie było mnóstwo dymu, a temperatura dochodziła do +40 stopni Celsjusza. Mieliśmy na sobie tylko tyle ubrań, ile nakazywała elementarna przyzwoitość, a głowy chłodziliśmy mokrymi ręcznikami. Nieznośny upał uniemożliwiał nam wykonywanie najprostszych nawet procesów myślowych, zajmowaliśmy się więc głównie piciem piwa, graniem w karty, spaniem oraz prowadzeniem absurdalnych rozmów. Po ok. 2 dniach tej gehenny temperatura unormowała się, a my wpadliśmy w leniwy tryb życia typowy dla kolei transsyberyjskiej: objadaliśmy się pirożkami zakupionymi od babuszek na stacjach, obserwowaliśmy wyrastające tu i ówdzie biało-niebieskie chatki oraz niekończące się biało-zielone smugi brzóz za oknem i tak wolno upływał nam czas, aż w końcu wysiedliśmy w odległym o ponad 5 tysięcy kilometrów Siewierobajkalsku.

Głód, pot, łzy i komary czyli wędrówki przez tajgę

Po zakupieniu żywności przeprawiliśmy się motorówką na przeciwległy brzeg Bajkału do Zatoki Ajaja z zamiarem realizacji naszego nieco szalonego planu, mianowicie przebicia się na wschód Doliną Tompudy przez tajgę i góry aż do miejscowości Uliunchan. Na temat tej trasy wiedzieliśmy tylko tyle, że:
1. Prowadzi przez tereny dzikie, puste i niezamieszkane (nie licząc niedźwiedzi oraz podobnych nam pomyleńców);
2. Podobno przebiega tamtędy szlak turystyczny;
3. Po drodze trzeba przeprawić się przez dwie rzeki.
W Zatoce Ajaja spotkaliśmy grupę rosyjskich turystów pod wodzą leśnika Andrieja, który na wiadomość o naszych planach postukał się po czole, stwierdzając, że „on by tam nawet za diengi nie poszedł” (ros. diengi – pieniądze) i w kółko powtarzał: „Ekstremalni... ekstremalni!”, a potem spojrzał na mnie i na Asię i skwitował: „Biedne diewczonki”. Przez chwilę zbiło nas to z tropu, więc postanowiliśmy udać się wraz Andriejem i jego świtą nad Jezioro Frojlicha, spędzić tam jedną noc i zastanowić się co dalej. Towarzysze Andrieja okazali się bardzo przyjaźni - zaprosili nas na kolację: zupę rybną – tzw. uchę oraz smażonego z cebulą szczupaka. Mieliśmy tam okazję ujrzeć Andrieja łowiącego ryby nie gdzie indziej, a tuż obok znaku zakazu wędkowania. Widząc nasze pytające spojrzenia, najspokojniej w świecie odrzekł: „Eto Rassija. Zdiest ty możesz dielat wsio szto duszje ugodno.” (ros. Tu jest Rosja. Tu wolno robić, co nam się żywnie podoba.)
Nazajutrz postanowiliśmy powrócić do Zatoki Ajaja i wbrew przestrogom Andrieja zrealizować nasz pierwotny plan. Wędrówka przez tajgę była istnym koszmarem, gdyż szlak istniał co prawda, ale prowadził przez krzaki, strumienie, zwalone pnie i kamieniste plaże, do tego co chwilę znikał w gąszczu zarośli, po to by pojawić się kilka kilometrów dalej w zupełnie innym miejscu. Pierwszego dnia marszu przeprawiliśmy się przez pierwszy z dwóch brodów i dotarliśmy do maleńkiej wioski Chakusy, która miała być naszym ostatnim kontaktem z cywilizacją. Tam też odnowiliśmy zapasy jedzenia i zregenerowaliśmy się kąpielą w gorących źródłach, które były tego dnia istnym błogosławieństwem. Następnego dnia wędrowaliśmy przez tajgę ok. 9 godzin, ze sztućcami i menażkami przywiązanymi luźno do plecaków, tak aby głośno dzwoniąc odstraszały niedźwiedzie, aż w końcu, ledwo żywi ze zmęczenia i głodu, poranieni przez gałęzie oraz pocięci przez komary i osy, dotarliśmy do zimowia (chatki wykorzystywanej w zimie przez myśliwych jako schronienie). Nazajutrz czekała nas przeprawa przez drugą rzekę, tym razem o wiele szerszą i tak lodowatą, że dzień wcześniej zrezygnowałam z umycia w niej rąk, uznając, że nie są jeszcze AŻ TAK brudne... Molar przeszedł pierwszy przeciągając linę, której wystarczyło nam co do centymetra. Gdy lina była rozpięta, chłopcy przenieśli swoje i nasze plecaki, następnie przeszłyśmy my, a na końcu Grzesiek zwinął linę. Rzeka była raczej płytka, jedynie przy przeciwległym brzegu woda sięgała do pasa, ale nurt był tak silny, że ostatnie metry pokonywaliśmy w zasadzie wisząc na linie, gdyż prąd odrywał nam nogi od dna. Plusem całej sytuacji był fakt, że dzięki adrenalinie nie odczuwaliśmy przeszywającego zimna oraz ugryzień komarów (do czasu oczywiście – dzień później nasze ciała wyglądały jak powierzchnia Księżyca poorana kraterami).

Po przeprawie doszliśmy do „wioski” zamieszkanej przez cieślę Wasilija, rodowitego Ewenka, który na skutek odmrożeń stracił wszystkie palce u rąk. Wasilij w najbliższych dniach miał odegrać kluczową rolę w naszej wyprawie. Po krótkiej rozmowie z nim udaliśmy się w dalszą drogę. Kilka godzin później poczułam kłujący ból w prawym kolanie, który początkowo zignorowałam, ale ból ciągle narastał, aż w pewnym momencie stał się nie do wytrzymania. Sytuacja zrobiła się dość nieciekawa: dochodziła godzina 20, znajdowaliśmy się na kamienistej plaży, z jednej strony znajdował się Bajkał, z drugiej gęsta tajga, a zatem możliwości rozbicia namiotu praktycznie nie istniały. Na dodatek zaczął padać deszcz i zleciały się miliony meszek, które właziły nam za ubranie i boleśnie gryzły, a te którym nie udało się wejść w kontakt z naszym ciałem, topiły się masowo w wypełnionych wodą zagłębieniach kurtek. Ponieważ nie byłam w stanie poruszyć prawą nogą bez wywoływania przeszywającego bólu w kolanie, postanowiliśmy jak najszybciej wejść w las, wyrwać trochę krzaków i rozbić namioty na mchu. Moi towarzysze podzielili więc moje 19 kg bagażu między siebie, ja owinęłam kolano bandażem i, krzywiąc się bólu, dokuśtykałam przy pomocy kija kilkadziesiąt metrów w górę urwiska. W błyskawicznym tempie rozbiliśmy namioty, w przedsionku ugotowaliśmy zupki na gazie i zjedliśmy kolację. Ja natomiast przeżyłam załamanie i przez dobrą godzinę płakałam z bezsilności i rozczarowania, przekonana, że dla mnie wyprawa już się skończyła...
Nazajutrz Grzesiek z Molarem postanowili cofnąć się do chatki Wasilija, pożyczyć od niego łódź i odtransportować mnie w pobliże cywilizacji. Po kilku godzinach chłopcy przypłynęli maleńką łupiną, do której załadowaliśmy się razem z naszym dobytkiem. Za radą Wasilija (którego wynagrodziliśmy za pomoc bochenkiem chleba, konserwą i czekoladą) popłynęliśmy do odrobinę dalej na północ położonej wioski zamieszkiwanej przez rybaka Kolę. Zamierzaliśmy poczekać tam na kuter rybacki, wrócić do Siewierobajkalska i pojechać na południe Bajkału, z nadzieją, że przez ten czas moje kolano zregeneruje się i wyruszymy w góry Chamar Daban.

Przez następne dwa dni czekaliśmy na kuter i ładowaliśmy akumulatory – ja oszczędzałam kolano, pisałam dziennik podróżny i oddawałam się prymitywnym zabiegom myjąco-upiększającym (vide: mycie włosów i nacieranie kremem Nivea), a chłopcy zbierali jagody i zapewniali nam drewno na ognisko. Warunki do rekonwalescencji miałam wymarzone: z jednej strony gęsta tajga, z drugiej strony góry, a po środku krystalicznie czysty Bajkał, tak spokojny i błękitny, że na linii horyzontu nie sposób było odróżnić tafli jeziora od nieba. Za wyjątkiem chatek Koli i Wasilija oraz wioski Chakusy, w promieniu ok. 100 km nie istniała żadna cywilizacja. Mankamentem sytuacji był mój brak mobilności oraz dieta składająca się z tak wymyślnych dań jak makaron z konserwą, leśne jagody z ryżem w proporcji 2:1 wymieszane z połową łyżki cukru czy gorące kubki z kaszą.

Po kilku dniach przypłynął kuter rybacki z grupą rosyjskich policjantów, którym powróciliśmy do Siewierobajkalska i jeszcze tego samego dnia udaliśmy się koleją do Irkucka. W pociągu miał miejsce dość interesujący incydent: tradycyjnie popijaliśmy sobie piwo, aż tu nagle wyskoczyło dwóch ni to konduktorów, ni to prowadników, ni to policjantów, pokazali palcem na nasze puszki i krzyknęli: „No drink, no drink!” Cóż było robić – przelaliśmy piwo do kubków na herbatę i kontynuowaliśmy nasze rozmowy, zastanawiając się, jak to jest możliwie, że zakaz spożywania alkoholu obowiązuje w pociągu, w którym ów alkohol można zakupić:
1) u prowadnika (czyli osoby odpowiedzialnej za pasażerów w danym wagonie);
2) w wagonie restauracyjnym;
3) przez okno u babuszek na stacjach.
No jak?
W Irkucku spędziliśmy kilka godzin, ja zakupiłam kijki trekkingowe, aby odciążyć kolano, po czym udaliśmy się do bazy wypadowej w góry Chamar Daban - górniczej miejscowości Sljudjanka.

Reaktywacja w Chamar Daban

Ponieważ stan mojego kolana znacznie się polepszył, w góry Chamar Daban wyruszyliśmy następnego dnia po południu. Ja, przerażona wizją powrotu kontuzji, niosłam tylko moją lustrzankę, natomiast mój małżonek dźwigał wszystkie rzeczy niezbędne na czas 6-dniowego pobytu w górach, łącznie o wadze ok. 30 kg. Pierwsza noc przywitała nas ulewą, zatem spędziliśmy ją na brudnej, ale suchej podłodze w bazie turystycznej z kominkiem i barem, którym zarządzał jednooki barman ziejący pustym oczodołem. Trzeciego dnia wędrówki rozpoczęliśmy zdobywanie Piku Czerskiego (2090 m n.p.m.). Góra była łatwa, jednak ostatnia godzina podejścia dała nam się mocno we znaki - szlak prowadził poszarpaną granią tuż nad przepaścią i przypominał trochę rodzimą Orlą Perć, tyle że bez łańcuchów. Ja szłam bez obciążenia, więc radziłam sobie nieźle, natomiast drżałam ze strachu o Grześka, który niósł prawie 30 kg i zdarzyło mu się kilka razy stracić równowagę, którą odzyskał w ostatniej chwili...

Z Piku zeszliśmy nad Jezioro Serce, gdzie spędziliśmy dwa dni. Nocami dochodziło tam do przymrozków, tak więc marzliśmy okrutnie w naszych letnich śpiworach, tym bardziej, że na nadmiar i różnorodność jedzenia tradycyjnie nie mogliśmy narzekać. Po dwóch dniach udaliśmy się w dość smutną drogę powrotną, smutną, gdyż podczas ostatniej doby zjedliśmy nasze ostatnie zapasy: po jednej chińskiej zupce z resztką konserwy, oraz po pół gorącego kubka i pół serka topionego na osobę. Natomiast po powrocie do bazy turystycznej urządziliśmy sobie prawdziwą ucztę składającą się z sałatki warzywnej, arbuza, jajek gotowanych na twardo oraz... wódki zaręczynowej, gdyż wysoko w górach, na Piku Czekanowskiego, nasi przyjaciele podjęli pewną ważną decyzję co do wspólnej przyszłości, a my jako pierwsi otrzymaliśmy zaproszenie na ich ślub.

Ostatki na Świętym Nosie

Naszym ostatnim przystankiem na Syberii były okolice półwyspu Święty Nos, gdzie dotarliśmy busem ze stolicy Buriacji – Ułan Ude. Udało się to osiągnąć po wielkich bojach stoczonych z miejscowymi kierowcami busów, autobusów i taksówek, którzy odsyłali nas z jednego dworca na drugi, usiłując ze wszelką cenę skłonić nas do skorzystania z taksówki za – bagatela! – 4 000 rubli. Powoli popadaliśmy w tak zwaną beznadzieję i już zasiadaliśmy pod słupem z zamiarem zjedzenia kilku kanapek dla podniesienia morale, gdy Grisza przez przypadek wypatrzył bus jadący do Ust Barguzin, do którego wręcz wbiegliśmy z radości. Po czterech godzinach jazdy i odsłuchaniu chyba wszystkich rosyjskich przeróbek zachodnich hitów z lat 80, wysiedliśmy w sennej miejscowości rodem z dzikiego zachodu: z nieba sączył się żar, w powietrzu unosił się kurz, a po ulicach spacerowały krowy. Na tym końcu świata spotkaliśmy nie kogo innego, a... Polaków, którzy udzielili nam kilku cennych informacji, między innymi takiej, że aby szybko dotrzeć na Święty Nos, trzeba mieć niebywałe szczęście do łapania stopa. Ze względu na kończącą się nam wizę porzuciliśmy ten zamiar i zamiast tego postanowiliśmy wykorzystać ostatnie dni na odpoczynek. Przeprawiliśmy się więc promem przez rzekę i po kilku godzinach marszu doszliśmy nad Bajkał, gdzie przez trzy dni biwakowaliśmy, oddając się pasji grzybobrania. Grzyby nie rzadko osiągały rozmiary patelni, a było ich tyle, że każde wyjście do toalety (czytaj: w krzaki) kończyło się przyniesieniem kilku borowików koźlarzy lub maślaków. Na obiady jadaliśmy zatem codziennie sos grzybowy z dodatkiem makaronu oraz zupę grzybową (a właściwie to grzyby z niewielkim dodatkiem wody). Obfitość grzybów była jasną stroną pobytu w tej części Syberii, ciemną stroną były miliony meszek, które pojawiały się wcześnie rano, znikały w południe, po to by pojawić się znowu wieczorem, tak więc śniadania i kolacje musieliśmy przygotowywać w rękawiczkach, nakomarnikach oraz skarpetkach nałożonych na nogawki spodni. Mimo to, te małe bestie i tak znajdowały drogę do naszego ciała, a nasze dłonie i twarze puchły w oczach. Na szczęście okolica była przepiękna – złote trawy, las, piaszczysta plaża, w oddali granatowe góry i codziennie inny Bajkał, jednego dnia szary i wzburzony, innego - spokojny i różowy od zachodzącego słońca.

Po trzech dniach powróciliśmy do Ust Barguzin, zadzwoniliśmy do kierowcy busa, aby umówić się na transport do Ułan Ude, zrobiliśmy zakupy, po czym przez przypadek zawarliśmy znajomość z panem Nikolajem. Pan Nikolaj urodził się w Jakucji przy -70 stopniach mrozu i bardzo pragnął pokazać nam okolicę, niestety przyszła jego żona i dość brutalnie zagoniła go do domu. Chwilę później zaczepił nas ten sam kierowca busa, do którego jeszcze godzinę wcześniej dzwoniliśmy (!) i zaproponował, że zawiezie nas na piękną plażę, gdzie będziemy mogli rozbić namioty, a nazajutrz o godzinie 13 zabierze nas stamtąd do Ułan Ude. Ochoczo przystaliśmy na taki układ i chwilę później rozbijaliśmy namioty w sosnowym zagajniku, po raz ostatni podziwiając zachód słońca nad Bajkałem.

Buriackie absurdalia

Kolejny dzień można śmiało zakwalifikować jako najbardziej zwariowany z całej naszej wyprawy. Lekką nutę absurdu poczuliśmy jeszcze przed opuszczeniem Ust Barguzin, bowiem nasz kierowca pojawił się na plaży już o godzinie 12, wraz z busem pełnym niemieckich i rosyjskich turystów. Na nasze pytanie, dlaczego pojawił się o godzinę wcześniej, odparł ze zdziwieniem w głosie: „No jak to? Im wcześniej wyjedziemy, tym wcześniej będziemy.” Ponieważ trudno się było nie zgodzić z tak logicznym argumentem, zaczęliśmy naprędce zwijać namioty i pakować graty, a turyści w tym czasie rozsiedli się na plaży, zaczęli pić piwo, śpiewać piosenki i wydawali się być zachwyceni całą tą sytuacją. Wkrótce wyruszyliśmy w drogę, a Grisza szybko zaznajomił się ze współpasażerami, którzy z zawodu okazali się być - nigdy nie zgadniecie - wulkanologami. Podróż minęła nam dość szybko, przerywana jedynie drobnymi incydentami, takimi jak przegrzanie się chłodnicy czy oderwanie się tablicy rejestracyjnej. Po drodze zatrzymaliśmy się na postój przy barze, gdzie zakupiliśmy kilka pierożków i dopiero po wyjściu z niego zauważyliśmy wiszącą na drzwiach tabliczkę, która głosiła co następuje: „Czynne 24 godziny na dobę”, a pod spodem małymi literami: „Przerwa od 22 do 7”.

Wyjątkowych emocji dostarczył nam wjazd do Ułan Ude. Ruch drogowy odbywał w myśl zasady kto większy ten lepszy, nie obowiązywały żadne prawa, auta wyprzedzały się na trzeciego, trąbiły na siebie bez ustanku, a kulminacją tego szaleństwa był spychacz, który pojawił się znienacka na rondzie i... pojechał pod prąd. Zafascynowani obserwowaliśmy przez okno cały ten spektakl, zastanawiając się JAK TO WSZYSTKO FUNKCJONUJE.
Ostatnią noc w Rosji zamierzaliśmy spędzić w tzw. Domu Polskim, prowadzonym przez polsko–buriackie małżeństwo. Instytucja ta stawia sobie za cel propagowanie polskiej literatury wśród tamtejszej mniejszości, organizując spotkania i nauczając języka polskiego. Za 200 rubli od osoby dostaliśmy dla siebie podłogę w jednym z pokoi oraz dostęp do kuchni i łazienki, po czym zostaliśmy poinformowani, że mamy wielkie szczęście przyjeżdżając właśnie tego dnia, gdyż aż do dnia poprzedniego przebywał tam z wizytą Marszałek Senatu Polski (!), w związku z czym nie byłoby dla nas miejsca. Pani prowadząca ten przybytek poleciła nam niedrogą restaurację, zostawiła klucze i poszła do domu, a my udaliśmy się na pierwszy od dwóch tygodni posiłek w lokalu. W jadłodajni zamówiliśmy kilka potraw, uderzyło nas jednak to, że jedzenie było... zimne. Uznaliśmy jednak, iż cena jest na tyle niska, że nie można zbyt wiele wymagać i najwidoczniej tak ma być. Cóż za durnie z nas! Dopiero po posiłku zauważyliśmy, że obok kasy stoi oddana do dyspozycji klientów mikrofalówka, w której jedzenie należy sobie... podgrzać.
Po powrocie z kolacji o niczym nie marzyliśmy tak bardzo, jak o prysznicu, gdyż ostatniej kąpieli w ciepłej wodzie doświadczyliśmy w bazie turystycznej w Sljudjance, czyli jakieś 6 dni wcześniej. Z dobrodziejstw prysznica najpierw skorzystałam ja, potem Grisza, po czym nastąpiła przymusowa przerwa, gdyż podczas kąpieli Grześka z otworu kanalizacyjnego zaczęła wylewać się woda. Po kilkunastu minutach cała łazienka była zalana, a dalsza kąpiel stanęła pod znakiem zapytania, ku wielkiej rozpaczy Molara i Aśki. Na szczęście chwilę później w szybę zapukali hydraulicy (którzy nie wiadomo skąd tam się nagle wzięli) z prośbą o wpuszczenie ich do środka. Panowie weszli ze żmijką, wypompowali wodę, przetkali rury i poszli sobie, a nam zostało posprzątanie całego bałaganu.
Gdy już się uporaliśmy ze sprzątaniem i kąpielą, usiedliśmy sobie wygodnie z zamiarem wypicia piwa i zrelaksowania się po całym dniu. Niestety nie było nam dane zaznać spokoju, gdyż nagle włączył się przeraźliwy alarm, od którego bolały uszy i którego za nic nie dało się wyłączyć. Grzesiek, odrywając z wielkim trudem dłonie od uszu, zadzwonił do naszej pani, która kazała nam poczekać, po czym... wyłączyła się. Po 10 minutach alarm sam ucichł, a my wreszcie mieliśmy czas na przeżycie jeszcze raz tego pełnego wrażeń dnia oraz wypicie kolejnego piwa, gdyż zgodnie uznaliśmy, że tego kraju nie sposób zrozumieć na trzeźwo.

Następnego dnia udaliśmy się pociągiem do granicznej miejscowości Nauszki i dalej do Mongolii, ale to już zupełnie inna historia... I pomimo iż nie zrealizowaliśmy naszego pierwotnego planu, dzikiego piękna Syberii i gościnności jej mieszkańców doświadczyliśmy niezwykle intensywnie i przesiąknęliśmy tym rosyjski klimatem, w którym dziwne, czasem nawet absurdalne ludzkie zachowania przeplatają się ze szczerą i bezinteresowną chęcią niesienia pomocy. Wszyscy, których na swej drodze napotkaliśmy: leśnik Andriej, cieśla Wasilij, rybak Kola, wędkujący policjanci i wielu innych, których nie wymieniłam w tej relacji, udzielili nam w pewnym momencie wsparcia nie oczekując nic w zamian. Syberię zapamiętamy jako piękną, dziką krainę zamieszkaną przez uczciwych ludzi, nie zepsutych wszechobecnym w Europie konsumpcjonizmem. Oby zawsze taka pozostała.

Kosmos jesienny

2011-11-27T19:12:00.003+01:00

trwa w najlepsze

Reset

2011-11-21T21:38:00.000+01:00

Dziwnie tak w Tatrach w listopadzie bez śniegu, zimna i bez wiatru nawet... Nierzeczywiście trochę, jakby się nam Natura zapomniała kompletnie i zasnęła gdzieś w jesiennym słońcu...

I ciekawostka: jeszcze nigdy nie byłam w tak kiepskiej formie fizycznej, co teraz i jeszcze nigdy nie chodziłam tak często, co tej jesieni. I chyba nigdy tego tak bardzo nie doceniałam... a miesiąc temu już prawie nie wierzyłam, że jeszcze kiedyś wyjdę Tam Gdzieś Wyżej...

Trochę się pozmieniało.

The purest beauty

2011-11-17T22:25:00.004+01:00

Po prostu.

I w tym tygodniu też się uśmiecham, bo jednak udaje mi się wdrapać tu i tam. Nie jakoś wysoko wprawdzie, ale... zawsze to jakaś namiastka... No i jest czas na zdjęcia i kontemplację :) A dzięki zdjęciom mogę sobie przeżywać te chwile w nieskończoność, np. dzisiaj :)

(...)

Ach, ta górska jesień...

Back on bike

2011-11-01T20:05:00.002+01:00

Nic nie działa tak dobrze na chore kolana jak 45 km na rowerze, pomarańczowa jesień i pijiu po powrocie :)

A trasy rowerowe pod Częstochową niszczą kosmos.

Piękny weekend :)

Więcej fotek tutaj.

Jesień

2011-11-01T00:24:00.000+01:00

Ja wiem, że się powtarzam z tą jesienią, ja wiem, że każdy wie, że w tym roku wyjątkowo piękna jest, że żółto, złoto, czerwono i pomarańczowo nawet, ale że ze mnie kolorystka jest niepoprawna, dalej się będę tą jesienią cieszyć, zachwycać, przeżywać ją i szukać jej wszędzie, aż do ostatniego liścia na drzewie.

Czyli jeszcze trochę :)

Stare Dobre Wierchy

2011-10-22T21:55:00.000+02:00

Jak dobrze znowu chodzić... chociaż przez chwilę... cieszę się tą chwilą, bo nie wiadomo ile potrwa :) Oby wiecznie :)

A jesień w Gorcach trochę przyblakła, nie ma tego bieszczadzkiego szaleństwa kolorów, jest mgła i melancholia. Ale też pięknie.

I chyba się starzeję - turyści na szlaku zaczynają mówić mi "dzień dobry" zamiast "cześć". Samo życie... :)

Zima zaskoczyła turystów

2011-10-19T21:24:00.002+02:00

Czyli nas. Niespecjalnie mnie to zmartwiło, jako że zimowe wyjścia w góry są absolutnie najlepsze, a dodatkowo ciepłe barwy jesienne wraz ze świeżo spadłym śniegiem stanowiły przepiękne połączenie... tak piękne, że aż mnie skręca, jak patrzę na te zdjęcia i wcale mi się nie chce być tu, gdzie jestem ;)

Pierwszy dzień był dość zabawny, gdyż nie było widać nic, a najlepiej podsumował to napotkany na szlaku turysta: "Jestem pierwszy raz w Bieszczadach... podobno jest tu pięknie." :) Za to drugi dzień był taki jak niżej. Zima rzeczywiście zaskoczyła turystów - nie spodziewałam się TAKIEGO spektaklu natury.

A moje rozkapryszone kolano tym razem łaskawie pozwoliło wejść i zejść z obydwu połonin (co też mnie zaskoczyło), a zatem w tym tygodniu uśmiecham się do wszystkich szerokim uśmiechem :))

"Wódka, macanie i ciasteczko"

2011-10-09T00:54:00.003+02:00

czyli zaległy materiał z Mazur. Było jak zawsze: 16 ton absurdu, kilka kryzysowych sytuacji, a właściwie to tylko jedna, gdy zasuwaliśmy z Dobskiego do Giżycka i trochę się spóźniliśmy na otwarcie kanału, nie mając zapasów Specjali, w związku z czym trzeba było zaparkować w kanale, zrobić zakupy i wbić się w krzaczory, wskutek czego w owym kanale przytarliśmy, a właściwie to ja przytarłam płetwę sterową.

Jeszcze gwoli tytułu: że wódka i macanie to wiadomo, ale skąd ciasteczko? Ano stąd, że od naszej wspaniałej Mamy dostaliśmy tort rocznicowy, obficie nasączony spirytusem do tego stopnia, że osoba sterująca łajbą mogła go zjeść dopiero wieczorem :) W zasadzie można powiedzieć, że na tym rejsie wódka i ciasteczko stanowiły nierozerwalną całość :) Wielkie brawa dla Mamy Bożenki :)

Sternik Molar:

Sternik Grisza:

Sternik ja i pijana hałastra ;)

Sternik Barbra:

Tap madl ;)

Oraz wschód słońca w Mamerkach po imprezie, podczas której nasza załoga przeszła samą siebie klarując w sumie ok. 50 browarów. Tzn. nie załoga, przepraszam, sternicy, a dokładnie trzech muszkieterów plus jeden muszkieter Grisza, który dołączył na chwilę przez przypadek ;) Zainteresowanym pozostawiam tę noc do własnych rozważań :)

Jesienne żeglowanie

2011-10-05T15:44:00.000+02:00

I stałe, łajbiane dylematy: pić czy sterować? :)

A ośrodek w Żywcu wymarł zupełnie. Pusto, głucho, nawet kiełbasy nie ma gdzie zjeść. Tylko długowłosy bosman i jego omegi z poprutymi żaglami i dwustronnymi kabestanami. I pani na recepcji sprzedająca orzeszki, paluszki, piwo i pepsi.

Że tak błyskotliwie rzeknę - jesień.

A wiało pięknie, choć pierwsze dwa zdjęcia temu przeczą :)

Mój majtek :)

Myśli cd.

2011-09-26T20:55:00.000+02:00

Wrzesień w tym roku postanowił mnie totalnie dobić pogodą, a w związku z tym, że pewne rzeczy muszę sobie odpuszczać, postanowiłam zrobić coś czego już prawie wcale nie robię, mianowicie przejechać się za miasto i porobić zdjęcia drzewom i trawom, tak dla czystej przyjemności. Nie do końca mi to wyszło - chyba trochę za dużo ludzi naokoło...

Udało mi się natomiast dokończyć książkę Robba Maciąga o jego terapii podróżniczo-rowerowej i przyznaję, że niesamowicie do mnie przemówiły te strzępy myśli o współczesnej, zakłamanej turystyce, sztucznie kreowanych i rozdmuchanych potrzebach „ludzi zachodu”, trudności pisania o rzeczach ważnych, trudności pisania w ogóle... Bardzo polecam jako powolną lekturę.

(...)

Nawet nie chcę myśleć jak pięknie musi być teraz w Tatrach...

Weekendowy misz masz myśli

2011-09-11T19:05:00.000+02:00

Właśnie przeczytałam fragment książki Robba Maciąga dotyczący podróży rowerem przez Chiny i dosłownie każde zdanie przywołało setki wspomnień... Fajne to uczucie czytać o cudzych przeżyciach, spostrzeżeniach i przemyśleniach i czuć, że są prawie identyczne jak moje własne... To mi przypomina: do roboty! Tym bardziej, że kolano rwie, sztywnieje, mrowi i moja pseudopisanina powoli staje się jedyną odskocznią....

Ale...

Dam radę, jeszcze wszędzie pojadę, wszędzie wyjdę i wszystko wniosę. Nie ma innej opcji po prostu.

A Praga tonie...

2011-07-18T21:13:00.000+02:00

...w morzu restauracyjnych oszustw. Każda wizyta w praskiej restauracji wystawia na próbę cierpliwość turystów, gdyż po zamówieniu i spożyciu posiłku dostajemy paragon i okazuje się że:

a) Nakrycie stołu (a w wielu przypadkach drewnianej ławy) kosztuje 15 CZK/ os. (ok. 2,5 PLN), przy czym nakrycie stołu polega na przyniesieniu przez kelnera noża i widelca oraz obecności ketchupu i musztardy na tymże stole.

b) Kilka kromek chleba przyniesionego przed posiłkiem z własnej inicjatywy kelnera jako zakąska, kosztuje 60 CZK (ok. 10 PLN).

c) Miseczka z 10 chipsami, która leży na każdym stoliku, okazuje się mieć przylepioną maleńką etykietkę z ceną - 45 CZK (ok. 7 PLN). Czyli 70 gr za chipsa.

d) Obsługa nie jest wliczona w cenę dań, co jest nam dobitnie komunikowane poprzez informację na paragonie "Service not included" zakreśloną na wściekle żółty kolor.

e) Prawdziwa cena za posiłek jest na paragonie zakamuflowana poprzez pieczątkę przybitą "niechcący" na pozycji TOTAL, a obok widnieje nowa, wyższa o ok. 10% cena, dopisana długopisem.

f) Gdybyśmy pomimo tych wszystkich zabiegów, wpadli na szalony pomysł, że to KLIENT, a nie kelner decyduje o pozostawieniu napiwku, prascy kelnerzy szybko sprowadzą nas na ziemię i napiwek wezmą sobie sami, wydając nam odpowiednio niższą resztę i znikając zanim zdążymy się zorientować.

Dlatego, wybierając się do praskiej restauracji niezłym pomysłem będzie zabranie kalkulatora, przeliczenie sobie cen zamówionych potraw i pozostawienie dokładnie wyliczonej kwoty bez napiwku. W celach wychowawczych.

Niesmak.

Całe szczęście, że Praga jest piękna.

Uroki Słowacji smakując

2011-05-08T19:30:00.000+02:00

Uroki, czyli: piękną przyrodę, dzicz, pustkę w porównaniu z drugą stroną granicy, Zlaty Bażant, haluszki, wyprażany syr, przeboje w knajpach sprzed 10 lat i poczucie pełnego relaksu, którego ciężko doświadczyć gdzie indziej.

Szczyptą tej zrelaksowanej Słowacji musieliśmy doprawić sobie nasz codzienny kociołek w którym wre praca, sprzątanie i rachunki.

Poniżej Mała Fatra pod namiotem, na rowerze i piechotą. Prawda, że daje radę?

Ciasność

2011-03-27T23:06:00.000+02:00

Zaczyna mi się powoli zachciewać ruszyć gdzieś daleko stąd...

Kondracka Kopa śniegu

2011-03-22T22:03:00.000+01:00

Jak wyżej. Brnęło się po kolana albo i gorzej. Na początku mordęga totalna, a potem piękno gór w najczystszej postaci. I wiatr. I pełnia szczęścia już na górze.

I, co chyba najważniejsze - moja przeciążona łąkotka i, bodajże, schondromalowana rzepka mogą mi teraz, że tak powiem, naskoczyć. Wygrałam! :D

Lokalne klimaty

2011-03-01T18:31:00.000+01:00

Jakiś rok temu z kawałkiem, w pewne leniwe i niezbyt słoneczne popołudnie siedzieliśmy sobie w pubie w Redhill i wpadła nam w ręce angielska książka o atrakcjach turystycznych w Polsce. Zaczęliśmy ją od niechcenia przeglądać i okazało się, że o ile po świecie najeździliśmy się już całkiem porządnie, o tyle o Polsce za dużo nie wiemy... Moja wiedza na przykład ogranicza się do znajomości Krakowa, Tatr, dolinek podkrakowskich i Mazur, a gdzie cała reszta? Postanowiliśmy nadrobić te zaległości jak tylko wrócimy na stałe. No i właśnie w niedzielę zaczęliśmy nieśmiało je nadrabiać, spacerując po jurze w okolicach Ojcowa. W planach głębsza eksploracja tego rejonu z perspektywy dwóch kółek, a na lato bagna biebrzańskie.

A Wojtkowi dziękujemy za fotkę "na fejsa" :)

fot. Wojciech Gawinowski

Reaktywacja

2011-02-26T18:06:00.000+01:00

Były Gorce, my, Remik, Ania, był śnieg, chmury, trochę lodu, zero słońca, była wiśniówka i domowy ajerkoniak, białe michałki i czeski placek, były dyskusje, był pan pod szczytem z anteną, radiem i dziwną zajawką, było prawie pusto, bardzo biało i bardzo pięknie.

I doszłam i kolano "zachowywało się", więc optymizm trwa :)

Wyprawa, oby nie ostatnia :)

2011-01-04T17:37:00.000+01:00

Dla tych co nie wiedzą - przez trzy miesiące od początku sierpnia do początku listopada włóczyliśmy się po syberyjskiej dziczy, mongolskim pustkowiu i chińskich uliczkach pełnych rowerów. Że było wspaniale jest rzeczą oczywistą, więc nie będę się rozpisywać, zapraszam jednak do obejrzenia zdjęć w poniższej galerii. Jest ich dużo (choć biorąc pod uwagę długość podróży, nie jest to oszałamiająca ilość), więc polecam zarezerwować sobie pół godzinki co najmniej. No i koniecznie włączyć komentarze na stronie (taka literka "i" w kółeczku).

Teraz Grisza zabiera się za filmiki, a ja za opowieść....

Oto link: http://www.gawinowscy.pl

Miłego :)

Przedsmak

2010-11-22T22:52:00.000+01:00

Jak już wszyscy wiecie, wróciliśmy cali i zdrowi i właśnie jestem na etapie obróbki zdjęć i pisania wspomnień... Porządna galeria powstanie za jakiś czas, a na razie mała próbka tego co doświadczyliśmy: Pik Czerskiego, uaz, cebula stepowa, patroszenie ryb i takie tam :)

Ślub, ślub i po ślubie

2010-08-08T23:50:00.000+02:00

było pięknie i wzruszająco, a jutro wyruszamy w naszą upragnioną i wymarzoną podróż poślubną po Syberii i nie tylko :) mój plecak jak na razie waży 18,5 kg, więc jest znośnie, ale biedny Grisza nie może powiedzieć tego samego... No ale w końcu sam tego chciał :E

Żegnam Wszystkich i do zobaczenia w listopadzie.

A tutaj mamy mini dokumentację ze ślubu, za którą Monice i Wojtkowi gorąco dziękujemy i obiecujemy się zrewanżować po powrocie.

Ostatnie wojaże

2010-07-27T10:22:00.000+02:00

Na dwóch kółkach :)

2010-06-16T23:12:00.000+02:00

To już nasze ostatnie przygody rowerowe (ale chyba pierwsze sfotografowane:) )... jeszcze cztery tygodnie i adios Inglaterra...

Beachy Head

2010-05-22T23:31:00.000+02:00

Kilka słów o angielskiej pogodzie

2010-05-01T20:42:00.000+02:00

Wiosna! I po wiośnie. Dziś powrócił listopad. Jest to tym bardziej denerwujące, że listopad trwa tu zazwyczaj od lipca do maja (jak widać było na dzisiejszym grillowaniu, a raczej na jego nędznej próbie), z krótką przerwą w czerwcu.

Ale... wiosna przyszła i trwała aż 3 tygodnie, w związku z tym można śmiało stwierdzić, że na ten rok mamy z wiosną spokój.

Tak poza tym, to lubimy tutejszą pogodę. Jest taka... inna.

Poniższe zdjęcia zrobiłam kilka tygodni temu, włócząc się samotnie po parku, gdy w tym czasie Grisza leczył kaca. Jak widać nawet kac się czasem do czegoś przydaje :)

Gwoli przypomnienia...

2010-04-28T21:26:00.000+02:00

jak to było pięknie, wzniośle i solidarnie jeszcze dwa tygodnie temu.

A teraz co będzie?

Sofija

2010-04-05T21:03:00.000+02:00

Sofija została nam zaprezentowana przez przewodniczkę Marię, aczkolwiek nazwanie Marii przewodniczką jest dosyć brawurowym posunięciem. Maria miała długie szpony z naklejkami, krótkie, karbowane blond włosy, bardzo cichy głos, który uniemożliwiał usłyszenie czegokolwiek osobom stojącym więcej niż metr od niej oraz dosyć wątłą wiedzę historyczną.

Po około godzinie zwiedzania doszłam do wniosku, że cichy głos Marii jest błogosławieństwem, gdyż stojąc więcej niż metr od niej, nie musiałam ze wszystkich sił powstrzymywać się od śmiechu.

Pod koniec naszego zwiedzania, okazało się, że cichy głos Marii potrafi przejść niesamowitą transformację i zabrzmieć niczym gong pod warunkiem, że pozwoli się Marii porozmawiać o najdroższej ulicy w Sofii, gdzie znajdują się tylko i wyłącznie "Armaniii... Dolce Gabbanaaa... Versaceee..."

Ale dosyć już tych szyderstw, przejdźmy do bułgarskiej stolicy. Tutaj niestety nasuwa się na myśl tytuł ostatniej płyty Pidżamy Porno ... Poza kilkoma ładnymi miejscami Sofia robi raczej przygnębiające wrażenie - zniszczone budynki, mnóstwo żebraków, prawie żadnej restauracji ani kafejki... I smutni ludzie.Taka Warszawa sprzed 20 lat. Jak to Grisza zwięźle ujął: "J***a komuna. Niczego nie nienawidzę bardziej niż komuny."

Bansko

2010-03-28T22:24:00.000+02:00

Koncepcja Banska jako miejsca na wypad narciarski pojawiła się spontanicznie w miejsce Garmisch-Partenkirschen i Słowacji. Miało być fajnie i tanio i takoż było :D

Dni były w zasadzie do siebie podobne - pobudka ok. 7.30-8.00, śniadanko w hotelu, podczas którego staraliśmy się zjeść jak najwięcej (bo przecież zapłaciliśmy za wyżywienie!), herbatka, dojazd na stok busikiem z kierowcą Mario i jego złotymi pierścieniami i jazdaaaa aż do 13.00... Potem przerwa kulturalna na piwko z Hanią i Elizką i od 14.00 dalej jazdaaaa... Potem powrót z Mario, wizyta w łaźni tureckiej i saunie, obiad podczas którego jedliśmy ile się dało, bo przecież "w tym domu nigdy się nic nie zmarnowało" (niewtajemniczonych odsyłam TU), piwko tudzież winko z Hanią i Elizką, do łoża i od nowa... żyć nie umierać...

Nawalający codziennie śnieg trochę nam przeszkadzał, ale też bez przesady... w końcu mieszkając w UK do braku słońca jesteśmy przyzwyczajeni...

Z ciekawszych zdarzeń - w końcu zdecydowaliśmy się wziąć instruktora, który niestety udowodnił nam, że na nartach W OGÓLE nie potrafimy jeździć i w rezultacie w ciągu 4 godzin lekcji z Iwo nauczyliśmy się więcej niż przez ostatnie 10 lat...

Dnia ostatniego pojechaliśmy na wycieczkę do Sofii z przewodniczką Marią i jej szponami, ale to już kiedy indziej, bo tamtejsze motywy były raczej ciężkie... :] Bardziej ciężkie niż trzecia fotka od góry
:)

Zaobrączkowani

2010-03-22T00:06:00.000+01:00

(W tempie błyskawicznym) wstąpiliśmy zeszłego czwartku w związek małżeński, w związku z czym prezentujemy kilka fotek z wydarzenia oraz dziękujemy Wszystkim za życzenia :)

A opijemy w lipcu :]tzn. wspólnie, bo wiem, że niektórzy już ten akt mają za sobą :)

Różowoniebiesko

2010-03-05T19:03:00.000+01:00

Takie to dziwne rzeczy się robi, kiedy się mówi, że się pracuje z domu...

Rioja smakuje dziś jak nigdy

2010-02-14T16:43:00.000+01:00

...a to dlatego, że zdobyłam pierwsze miejsce w konkursie Radia TOK FM na najlepszy projekt wyprawy... :) Mowa oczywiście o naszej podróży poślubnej koleją transsyberyjską nad Bajkał, do Mongolii oraz do Chin. Zapraszam do lektury, a Griszy dziękuję za wsparcie oraz za funkcję, dzięki której poniższy tekst tak się pięknie rozwija :)

Wstępu słów kilka

W naszą podróż poślubną postanawiamy pojechać nie gdzie indziej a... na Sybir. Wyrażenie to powoduje panikę u naszych Dziadków i Rodziców, którym Syberia kojarzy się z mrozami, łagrami, a jako część byłego Związku Radzieckiego z totalitarną rzeczywistością, w której każda nieostrożna i nie wpasowana w system jednostka może przepaść bez śladu. Tak więc rozmawiając z naszymi najbliższymi staramy się nieco delikatniej zakomunikować nasze plany. A plany mamy następujące...

Kolej transsyberyjska

Tydzień po naszym ślubie zaplanowanym na 31 lipca 2010 roku jedziemy do Moskwy. W Moskwie, na dobry początek naszej podróży konsumujemy rosyjskie piwo Staryj Mielnik i zagryzamy tamtejszym krokiecikiem z nadzieniem do wyboru do koloru, tak zwaną słojką. Zatrzymujemy się tam na maksimum 3 dni, celem zobaczenia najważniejszych zabytków rosyjskiej stolicy – Kremla i Placu Czerwonego ze wszystkimi jego, że tak się wyrażę, komponentami. Być może skusimy się na polecaną w przewodniku wycieczkę po moskiewskim metrze, którego budowie poświęcono wiele uwagi. Obecnie zachwyca bogactwem różnobarwnych marmurów, złoceń, rzeźb i żyrandoli... Jakże inne zatem musi być od londyńskiego metra! Marzyłby się również spektakl w Teatrze Bolszoj, ale z powodu braku odpowiednich ubrań (i funduszy!) raczej do niego nie dojdzie.

Bajkał – Morze Syberii

Po trzech dniach spędzonych w Moskwie, z pieczątką potwierdzającą rejestrację, udajemy się koleją transsyberyjską do Irkucka. Podróżujemy najtańszą klasą, tzw. plackartą, w której wagon nie jest podzielony na przedziały, a podróżni mają możliwość obcowania ze sobą 24 godziny na dobę. Liczymy na spotkanie interesujących ludzi, na rozmowy przy wspólnych posiłkach i może też na podreperowanie naszego rosyjskiego, a raczej rosyjskiego mojego Narzeczonego - Grzegorza, gdyż mój własny ogranicza się do znajomości cyrylicy jak na razie... W trakcie 5 dni podróży oglądamy przez okna tajgę i nabieramy sił na wędrówkę wzdłuż brzegów Bajkału, konsumując syberyjskie smakołyki: pirożki, wędzone na gorąco ryby: omule i lipienie, orzeszki oraz czeburieki.

Po dotarciu do Irkucka nadchodzi czas na zakupy: targ Fortuna nadaje się do tego znakomicie, a potrzebne są nam nakomarniki bez których ani rusz! oraz wędka. Resztę sprzętu tj. namiot, śpiwory, maty i tak dalej i tak dalej wieziemy ze sobą. Ponadto zaopatrujemy się w jedzenie oraz wódkę, którą podobno zawsze warto mieć w plecaku na wypadek konieczności odwdzięczenia się za gościnę. No i najważniejsza rzecz – szczegółowe mapy Przybajkala, których nie sposób dostać gdzie indziej niż… na Przybajkalu :)

W tym momencie rozpoczyna się pieszy etap naszej podróży. Biorąc pod uwagę, że wiza wydawana jest na 30 dni, odejmując pobyt w Moskwie i podróż zostaje nam ok. 3 tygodnie na pobyt nad Bajkałem. Jest to niewiele. W Irkucku nie zamierzamy spędzać zbyt wiele czasu – ciągnie nas ku dzikiej przyrodzie. Opcji wędrówki jest kilka: koleją do Sludianki, stamtąd autobusem do Arszanu, a następnie DolinaTunkińska z wejściem na Pik Lubwi, tudzież koleją do miejscowości Tanchoj i wypad w Góry Chamar Daban. Jako miłośniczkę gór, pociąga mnie ta druga opcja z wejściem na Pik Czerskiego i może wyżej... Mojego Pana natomiast pociąga niewspomniana wcześniej trzecia opcja wędrówki na Półwysep Święty Nos, według naszej koleżanki Grażynki (która jest doświadczoną podróżniczką po Syberii) najpiękniejszego miejsca nad Bajkałem. W takim wypadku zamiast do Irkucka skierujemy się do Siewierobajkalska, gdzie nastąpi telefon do przyjaciela, czyli do przewodnika polecanego przez Grażynkę i w drogę! Przez tajgę, góry, potoki, z puszkami po piwie wypełnionymi kamykami celem odstraszania niedźwiedzi, w wiecznie mokrych butach od ciągłych przepraw przez strumienie… Wspaniała wizja dla kogoś, kto spędza 40 godzin tygodniowo przed komputerem (oraz dodatkowo dwie godziny w sobotni wieczór pisząc ten projekt :) ). Którąkolwiek trasę wybierzemy, mamy zamiar odciąć się od cywilizacji definitywnie.

Może nie wystarczyć czasu na inne atrakcje regionu to jest wyspę Olchon oraz Zatokę Piaszczystą, no chyba, że zaryzykujemy pobyt w Federacji Rosyjskiej na nieważnej wizie a potem, przy wyjeździe, wykorzystamy niezwykle pożyteczny zwrot polecany gorąco przez asystenta Grzegorza - Dmitriego, a mianowicie - „Dogawarimsia”. O tym fragmencie Rodzice i Dziadkowie naturalnie nie wiedzą :)

Tajga, góry, step i pustynia czyli Mongolia

Znad Bajkału (prawdopodobnie z miasta Ułan Ude, do którego powinniśmy dotrzeć w miarę bezproblemowo, bez względu na to, gdzie zakończymy wędrówkę) jedziemy do Ułan Bator i tam rozpoczyna się wyprawa przez Mongolię. Tutaj być może dołączy do nas Stefan, a zatem koszty podróży powinny od tego momentu drastycznie się obniżyć, albowiem Stefan potrafi podróżować niemalże za darmo targując się do granic nieprzyzwoitości WSZĘDZIE i o WSZYSTKO.

Plan zakłada „zrobienie” Mongolii Zachodniej oraz Południowej. Będzie to najbardziej wymagający etap naszej podróży pod względem klimatycznym, kondycyjnym i żywnościowym. Dobowe amplitudy temperatur mogą wynieść ok. 30 stopni, natomiast jeśli chodzi o żywność, Mongołowie jedzą głównie produkty pochodzenia zwierzęcego, a zatem mięso, mleko, sery przy minimum warzyw i owoców... To ostatnie może być nie lada wyzwaniem dla mojego kochającego owoce organizmu...

Po dotarciu do Ułan Bator, obejrzeniu klasztoru Gandan i być może krótkim wypadzie do Parku Narodowego Gorchi Tereldż, jedziemy do byłej stolicy Mongolii – Karakorum i zwiedzamy klasztor Erdene Dzuu (jeden z najpiękniejszych w kraju). Dostać się tam mamy zamiar autobusem, gdyż w tym rejonie można jeszcze doświadczyć asfaltowych dróg, a w celach oszczędnościowych będziemy się starali wykorzystać maksymalnie transport publiczny. Z Karakorum jedziemy autobusem lub stopem do Cecerleg, tam wynajmujemy uaza i kierujemy się nad Terchijn Cagaan Nuur czyli Wielkie Białe Jezioro. Jest to absolutnie przepiękne miejsce – zielone wzgórza, wulkany i skały, a wśród nich krystalicznie czyste jezioro. Tam spędzamy kilka dni, mój Narzeczony wnosi opłatę za wędkowanie i... do dzieła! Po lekturze książki Bolesława Uryna „Mongolia. Wyprawy przez tajgę i step” skonsumowanie własnoręcznie złowionego lipienia bardzo nas nęci...

Uazem udajemy się nad kolejne jezioro, tym razem o wiele większe, mianowicie Chubsugul. W miarę możliwości naszych i naszego kierowcy, będziemy starali się dotrzeć tam mało uczęszczaną górską trasą prowadzącą przez masyw górski Tarbagataj. Trasa wiedzie kamienistymi dróżkami przez przełęcze i jest niezwykle malownicza. Doprowadza nas do miasteczka Mörön, a stamtąd do Chatgal, które jest bazą wypadową nad jezioro Chubsugul. Rozważamy wynajęcie koni i udanie się na kilkudniową wyprawę wzdłuż jeziora oraz po okolicznych górach. Być może uda nam się dotrzeć do plemienia Cataanów, którego członkowie żyją w tamtym rejonie z dala od cywilizacji, utrzymują się z hodowli rena i wyznają szamanizm. Przebywając w rejonie Chubsugul, musimy uważać na mityczne potwory żyjące w głębinach jeziora, jednakże te gustują podobno w rosyjskich i czeskich geologach, zatem jako polscy analitycy powinniśmy dać radę :)

Z Mörön udajemy się przez Erdenet do Darchan. Jest to droga dosyć uczęszczana, tak więc liczymy na odbycie tej podróży autobusem. Z Darchan wybierzemy się na zwiedzanie jednego z największych obiektów sakralnych w kraju – klasztoru Amarbajasgalant.
Z Darchan powrócimy do Ułan Bator koleją i tam rozpocznie się południowy etap naszej mongolskiej wędrówki, czyli Pustynia Gobi... Punktem wypadowym będzie Dalandzadzgad, w którym – uwaga! warto spróbować lokalnych warzyw,posiadających charakterystyczny słodkawy smak. Sposób dotarcia do tego miasteczka pozostaje nieokreślony – w grę wchodzi samolot, uaz, autobus lub furgon pocztowy. Zależeć on będzie po raz kolejny od zawartości portfela oraz ogólnej kondycji psychofizycznej. Naszym celem jest park Narodowy Gobi Gurwan Sajchan, do którego dostać będzie się można już tylko uazem. Znajdują się tam najpiękniejsze miejsca w całej Mongolii, a krajobraz jest niezwykle urozmaicony – poszarpane granie, piaszczyste wydmy, słone jeziora, oazy, pomarańczowe klify... Tam czeka na nas Dolina Jolym Am, w której najwęższym miejscu lód zalega przez cały rok, „śpiewające” wydmy Chongoryn Els, gdzie piasek zmienia barwę w zależności od pory dnia oraz Bajandzag – dolina wielokształtnych formacji skalnych, gdzie odnaleziono wiele kości i jaj dinozaurów. W tym ostatnim miejscu koniecznie należy spędzić noc, aby poobserować jak o zachodzie słońca piasek zmienia barwę na czerwonawy...

Po Mongolii planujemy się poruszać wielorako – uazem, autobusem, busem, autostopem, furgonem pocztowym, pieszo, może na koniach, spędzając noce w namiocie oraz na jurtowiskach. W Mongolii chcemy poczuć bezkresną przestrzeń, gdzie poszczególne punkty zdają się być niezwykle blisko – ot, 4 godziny marszu, po czym okazuje się, że dociera się do nich następnego dnia... Chcemy doświadczyć błękitnego nieba, słońca, wiatru, deszczu, mrozu, gorąca... Chcemy zobaczyć z bliska jurty, ludzi w tradycyjnych strojach , skosztować kumysu i buudzów – tamtejszych mięsnych pierogów. Chcemy łowić ryby, pić wodę prosto z jeziora, podziwiać rozgwieżdżone niebo, wyciszyć się, odpocząć, spojrzeć z dystansu na różne sprawy, przypomnieć sobie co jest ważne, uciec od zgiełku, tandety, plastikowych butelek coca-coli i przeżyć absolutnie wyjątkową przygodę, a później...

…prosto w zgiełk ogromnego miasta czyli Pekin

Po takim wyciszeniu i kontakcie z naturą nastąpi swoisty szok - z miasta Sajnszand (rejon Gobi) udajemy się koleją do Pekinu. Po mongolskiej mleczno-mięsnej diecie, miasto to będzie dla nas prawdziwym rajem kulinarnym – kaczka po pekińsku, smażone warzywa, pak choi... Mieliśmy już okazję skosztować tradycyjnej kuchni chińskiej w Hong Kongu i z przyjemnością zrobimy to po raz kolejny... Na pewno odwiedzimy wieczorem targ przy Dong’anmen i spróbujemy absolutnie WSZYSTKIEGO – od pierożków po pieczone skorpiony.

Ponieważ Pekin będziemy zwiedzać na samym końcu, plan mamy na razie bardzo pobieżny. Chcemy spędzić tam około tygodnia , podczas którego zobaczymy najważniejsze zabytki czyli Zakazane Miasto, które jest jednym z największych kompleksów pałacowych na świecie, do tego Plac Tiananmen i Świątynię Nieba. Wybierzemy się do obydwu Pałaców Letnich, Świątynii Lamajskiej, Konfucjusza, Wieży Bębnów i Dzwonów. Ciekawie zapowiada się tybetańska Świątynia Pięciu Pagód, głównie dlatego, że jest mniej oblegana przez turystów... Z pewnością zagłębimy się w zanikające już powoli hutongi, czyli wąskie uliczki, gdzie tradycyjnie toczyło się życie miasta, gdzie chodziły kury, suszyło się pranie, a mieszkańcy mogli porozmawiać ze sobą wychylając jedynie głowę za drzwi.

W celu zobaczenia głównej atrakcji czyli Muru Chińskiego udamy się do miejscowości Jinshanling i stamtąd przejdziemy pieszo ok. 10 kilometrów do Simatai. Odcinek ten jest podobno jednym z dzikszych fragmentów muru i… można tam rozbić namiot :)
Odwiedzimy też grobowce w Dolinie Mingów, dokąd dotrzemy Drogą Duchów, strzeżoną przez kamienne posągi zwierząt i wojowników.

To na razie zarys wycieczki po Pekinie. Jako ostatniemu etapowi, poświęcamy mu na razie trochę mniej uwagi niż Syberii i Mongolii, częściowo też dlatego, że owa wycieczka będzie polegała na poruszaniu się po mieście, a nie po stepie, górach i pustyniach, a zatem nie wymaga tylu przygotowań... Z Pekinu wspaniale byłoby wybrać się w inne rejony Chin, ale to już plan wykraczający poza minimum naszej wyprawy. Zdajemy sobie sprawę, że budżet może okazać się niewystarczający (chociaż… ze Stefanem u boku widzimy to kolorowo), albo najzwyczajniej w świecie zapragniemy wrócić do domu. Jednak plan awaryjny powstanie w swoim czasie, zapewne w miesiącach wiosennych...

Cóż, wracam do lektury Przewodnika „Szlak Transsyberyjski” wydawnictwa Bezdroża, który w dużym stopniu pomógł mi zaplanować syberyjsko-mongolski etap wyprawy, zatem polecam go wszystkim...

Zima na Wyspach

2010-01-16T20:15:00.000+01:00

już się co prawda skończyła, ale wcześniej wywróciła tutejsze życie do góry nogami... codzienny spacer na stację po oblodzonym chodniku z naszej górki był prawdziwym wyzwaniem, dojazd do pracy kolejnym... Mała Apokalipsa. Na szczęście resztki śniegu stopniały dzisiaj i szczerze mówię, a raczej krzyczę - nigdy więcej śniegu w tym kraju! No chyba, że tylko na sobotę i niedzielę. Wtedy zdzierżę.

A propos soboty i niedzieli - jako, że Sylwester był raczej pijąco-siedząco-deszczowy, w weekend postanowiliśmy się uaktywnić i "zrobić" naszą standardową trasę rowerową tym razem pieszo. Taka mała wprawka przed Syberią :) Z herbatką w termosie i rumem w kieszeni.

W Marsylii...

2009-12-16T23:36:00.000+01:00

...w listopadzie jest 17 stopni.

W Marsylii port znajduje się w centrum miasta, całe życie koncentruje się wokół niego i można w nim kupić KAŻDĄ rybę. KAŻDA ryba jest niebotycznie droga.

W Marsylii bardzo mocno wieje - tak mocno, że jak się płynie łódką motorową, aby zobaczyć Calanques, trzeba się mocno trzymać i założyć nieprzemakalne rzeczy, a aparat schować pod kurtkę. I wziąć aviomarin co poniektórzy (ale nie my!)

W Marsylii trzeba zobaczyć Calanques, bo są piękne.

W Marsylii nikt nie mówi po angielsku, w związku z tym zakup bagietki z szynką stanowi nie lada problem. Jadąc do Marsylii należy dowiedzieć się jak jest szynka i ser po francusku, bo zwykłe ham and cheese nie daje rady, zwłaszcza kiedy szynka i ser są schowane i nie można pokazać palcem. Oczywiście, jeśli się lubi szynkę i ser.

W Marsylii jest bardzo kolorowo. Zwłaszcza jeśli chodzi o kolor skóry.

W Marsylii śmierdzi ZAWSZE i WSZĘDZIE. Różnorodność smrodów przyprawia o zawrót głowy.

W Marsylii jest mnóstwo restauracji z owocami morza, gdzie za 11 euro można dostać ogromny garnek muszli z frytkami. Wino niestety trzeba dokupić oddzielnie. Inne owoce morza kosztują znacznie więcej niż 11 euro, dlatego ich nie jedliśmy.

W Marsylii zaparkowane samochody wyglądają, jak gdyby miały wielkie brzuchy, które leżą na chodnikach.

Niedaleko Marsylii znajduje się wioska rybacka l'Estaque, do której w XVIII i XX wieku przybywali malarze i uwieczniali na swoich płótnach zatokę, pobliskie wzgórza, domki, kominy, żaglówki.

W Marsylii jest hotel z wielkim lustrem, które umożliwia zabawy z fotografowaniem.

Marsylia to kompletny chaos architektoniczny. Nic do niczego nie pasuje.

Marsylia w listopadzie jest wymarła.

W Marsylii w listopadzie skończyłam 26 lat.

Old Jorvik

2009-11-22T17:52:00.000+01:00

Pomiędzy łykiem Bordeaux (prosto z Marsylii!), a kęsem tikka masala (czy też masali ??) w wykonaniu mojego Kucharza, chciałam się podzielić resztą zdjęć z przepięknego Yorku.... Jak ja kocham weekendy, dobre wino i kulinarne eksperymenty...

National Railway Museum

2009-11-06T21:15:00.000+01:00

Mój ulubiony temat - British National Rail... ;) na szczęście tym razem nie dostałam drgawek na sam widok angielskich pociągów, mimo, że STAŁY. Te w muzeum akurat miały pełne prawo stać, szkoda, że stoją również te, które wedle wszelkiej logiki powinny JECHAĆ, czyli pociągi, którymi codziennie dojeżdżam do pracy... Przepraszam, one nie stoją, ich w ogóle ostatnio NIE MA. Dlaczego ich nie ma? Zapraszam do mnie po długą listę przyczyn, dla których angielskie pociągi nie pojawiają się na stacjach, mimo, że na owych stacjach tłumy ludzi oczekują ich przyjazdu, tłumy, które wydają jedną czwartą swoich miesięcznych zarobków na bilety...

No, to tak a propos kolei. Brytyjskich. Nie mogłam przepuścić okazji, aby wylać swoje frustracje. Doceniajcie PKP.

A muzum było ekstra, mimo, że nie jestem wielką fanką oglądania silników i tym podobnych artefaktów. Dobrze mi się tam robiło zdjęcia, a to wystarczy :)

Zaduma

2009-11-03T12:50:00.000+01:00

Korzystając z nadejścia jesieni staram się rozwijać swoje plastyczne pasje... Trochę to ciężko przychodzi zapracowanemu człowiekowi, ale trzeba się jakoś bronić przed popadnięciem w rutynę...

Anthony&Helen

2009-09-21T21:49:00.000+02:00

Czyli młodzi Kozłowscy :)

Kornwalia jeszcze raz

2009-09-18T23:55:00.000+02:00

Dnia drugiego postanowiliśmy zjechać wybrzeże aż na sam koniuszek zwany Land's End. I co się stało? Mgła się stała i deszcz się stał. Nienawidzę tego kraju.

Później mgła się odstała i został tylko deszcz. A jeszcze później pojawiło się coś na kształt słońca i właśnie wtedy znaleźliśmy się w St. Ives (patrz post niżej) - uroczym nadmorskim miasteczku. Przedtem zaliczyliśmy Penzance, które było mocno średnie, ale za to pojawiły się w nim pirackie akcenty...

Następne wypady pewnie dopiero na wiosnę... trochę będzie mi brakować tych piątkowych wieczorów, kiedy gnałam z pracy do domu, żeby jak najszybciej wskoczyć wraz z Panem Prezesem i Mistrzem Piotrem do auta i jazda! w nieznane zakątki Anglii...

Cóż... wracam do lektury i wina. Shogun - polecam gorąco.

Powtórka z Kornwalii

2009-09-16T22:19:00.000+02:00

tym razem jesienią... trochę szarzej, zimniej i mokrzej...

cdn...

Wild Wales

2009-09-13T18:03:00.000+02:00

Najpiękniejszy zakątek na Wyspach.

Typowy dzień na Mazurach...

2009-08-18T21:24:00.000+02:00

...wyglądał tak:

7.00 - klawy Rychu wierci się w swej koi, gada do siebie, ew. Wojtka, w końcu łapie kotleta i następuje cisza. Reszta z ulgą zasypia ponownie. Od mniej więcej połowy wyjazdu powyższe odbywa się bez łapania kotleta, gdyż Klawy Rychu zaczyna pić dopiero wieczorem. Czyli o 14.00.

9-10.00 - towarzystwo powoli się budzi, część idzie pod prysznic i płaci, część idzie pod prysznic i nie płaci, część idzie pod prysznic i nie "zdąża", a część nie idzie w ogóle, bo "jestem k*** na wakacjach!" Wojtek idzie kombinować śniadanie.

10-11.00 - Wojtek robi śniadanie, którego obowiązkowym składnikiem jest czosnek i cebula pokrojona w partyzanckie plastry. Przeliczamy ile kotletów zostało lub nie zostało, a zostać powinno.

11.00-12.00 - robi się patelnia, więc towarzystwo wskakuje do jeziora (jeśli jezioro nie ma czarnego koloru i konsystencji smoły) albo rozłazi się we wszystkie strony (do sklepu po jedzenie, do sklepu po kotlety, na lody, do kantoru, w plener, na hamaki, na bunkry, pozmywać, posprzątać, wysikać się, umyć zęby, sklarować grilla, do sklepu po ziemniaki, do bosmana po kabelek, znaleźć tego, kto się zgubił, znaleźć tego, co poszedł szukać tego, co się zgubił itp...)

12.00-13.00 - towarzystwo powoli się złazi, wypływamy. Rozpoczyna się klarowanie kotletów i trwa do momentu, gdy ostatni członek załogi nie zaśnie.

13-14.00 - rzucamy kotwicę i po kolei wskakujemy do jeziora. Następuje krótka przerwa w klarowaniu kotletów. Mój Narzeczony za każdym razem stara się wdzięcznie wskoczyć do wody z płetwami - pod koniec tygodnia prawie mu się udaje :) Po wyjściu z wody atakują nas ogromne końskie muchy.

15.00 - Konsumpcja kanapek ze smalcem/ pasztetem i ogórkami. I cebulą. Brawa dla Rodziców za smalec i ogórki. I pasztet.

Gdzieś pomiędzy wypłynięciem z, a dobiciem do portu - do wyboru: wpłynięcie na mieliznę, zarycie sterem w dno, niekontrolowana rufa, wplątanie fału od płetwy sterowej w silnik, przyłapanie przez policję w kanale na ostentacyjnym klarowaniu kotletów.

17.-18.00 - narada: gdzie dobijamy, co jemy i kalkulacja: ile kotletów zostało na głowę do wieczora?

19.00 - Dobijamy do portu. Szukamy sklepu z kotletami tudzież restauracji, która "na pewno gdzieś tu jest i jest zajebista".

20.00-24.00 - Gra w tysiąca rodzinami/ ognisko/ koncert/ bramka dla nowożeńców. Codziennie coś innego. Codziennie tak samo absurdalne rozmowy. Lubimy absurdy.

24.00-3.00 rano - Klawy Rychu wpada przez vorluk i, gadając do siebie, zasypia. Przerwa w klarowaniu kotletów na ok. 4-5 godzin.

Ulubione cytaty (zrozumiałe dla wtajemniczonych):

1. "Grzechu... podaj srajtaśmę..." (Klawy Rychu)
2. "Muszę wyjść na pokład, bo tu, na dole, panuje zbyt naukowa atmosfera." (Wojciech)
3. "A czy pani ma pojęcie o żeglowaniu?" (policjant)

I obowiązkowo dokumentacja fotograficzna:

Prawie jak... nunchaku :)

2009-07-19T19:49:00.000+02:00

Tintagel

2009-07-14T23:16:00.000+02:00

czyli Kornwalii ciąg dalszy... i wszystkich uroków z nią związanych...

Coś jeszcze....

2009-07-06T22:12:00.000+02:00

...o czym już wszyscy wiedzą :) I się cieszą przeogromnie (chyba):) Przygotowania do ślubu zostały rozpoczęte i .... (co mnie zaskoczyło niesamowicie) są przyjemne :D

A teraz krótka relacyjka z wieczoru 27 czerwca... Miało być poetycko, lirycznie, oryginalnie, ale wszyscy mnie popędzają, chcą zobaczyć naszyjnik, otoczenie i w ogóle, więc będzie krótko i zwięźle.

Na początku szliśmy. Bardzo długo szliśmy klifami, słonko grzało, mnie męczyło pragnienie i nawet przez ułamek sekundy nie podejrzewałam cóż ten Grisza ma niecnego w planach.

Poniżej: idziemy.

Wreszcie Grisza zarządził odpoczynek na skałach, zrobił szybką przyczajkę z plecakiem...

...wyciągnął co należy iii.... już wiedziałam, cóż ten Grisza ma niecnego w planach :)

Poniżej już jako Narzeczeni:

A tutaj rozanielona ja:

I uwiecznienie miejsca:

No i kawiarenka nad oceanem, która wyrosła przed nami w samą porę, aby wznieść toast... Nie mogła być zlokalizowana w lepszym miejscu...

A na sam koniec zaszło słońce :) I mamy full romantic scenery :)

A zatem oficjalnie to za jakiś roczek z kawałkiem... będziemy się weselić:)

Cornwall Part 1

2009-07-04T09:06:00.000+02:00

Początki, jak to często bywa, były trudne :) Po dotarciu o 12 w nocy do Newquay, pojawił się lekutki problem ze znalezieniem otwartego kempingu... Na około 5 pierwszych kazano nam wrócić rano, bądź też powitał nas zachęcający napis: "Families and couples only", bądź też zamknięty szlaban. Na szczęście, bodajże na szóstym, wesoły pan odesłał nas na specjalne rezerwowe pole przeznaczone dla maruderów szukających pól kempingowych po nocy, gdzie się całkiem przyzwoicie przekimaliśmy.

Dnia następnego urządziliśmy przeprowadzkę na kemping w "centrum miasta"(które to określenie zostało wyszydzone okrutnie przez wesołego pana strażnika podczas porannej rozmowy :)) No a potem wynajem desek, plaża, słońce, błękitny ocean, pierwsze nieśmiałe próby na desce (Grisza - foty!!!!!), kolacyjka w knajpce z tarasem z widokiem na zatokę i..... coś jeszcze o czym już wszyscy wiedzą... ale o tym później :)

cdn...

Spontan w Calais

2009-06-28T22:18:00.001+02:00

Reszta fotek tutaj.

Niech nam żyją sto lat!

2009-06-24T22:24:00.000+02:00

Co tu dużo pisać - wesele było bajeczne i Oni o tym dobrze wiedzą ;) Jeszcze raz wszystkiego najlepszego na nowej i oby w miarę prostej drodze życia dla Madzi i Piotrka!!!

Kilka fotek od Pani Fotograf i znajomych:

Wieczór panieński Świrka

2009-06-21T23:19:00.000+02:00

Oj działo się... :) Pomysł z tańcem brzucha zdecydowanie dał radę... A wszystkim kobietkom dziękuję za pomoc w organizacji, a zwłaszcza Asi, Mery i Monice...
Reszta fotek tutaj.

Paryż cd

2009-06-14T22:15:00.000+02:00

O Paryżu

2009-06-03T21:19:00.000+02:00

No więc... Chyba się zakochałam w tym mieście. W murach przesiąkniętych na wskroś historią, architekturze, kościołach, muzeach. W wąskich uliczkach i uroczych kawiarniach. W chrupiącej bagietce, wyśmienitym (zawsze!) winie, przepysznych serach i foie gras. We wszechobecnym smaku. Smaku który da się wyczuć w produktach kulinarnych naturalnie, ale też w ludziach, w ich ubiorze, zachowaniu... Bo niestety - w Londynie smaku nie czuję. Kwestia długości pobytu? Może.

Tajemnice Rosslyn

2009-05-17T20:25:00.000+02:00

Rosslyn Chapel to jedno z najciekawszych miejsc jakie ostatnio odwiedziłam. Jest to świątynia, której ściany praktycznie w całości pokryte są misternymi rzeźbieniami przedstawiającymi sceny z życia ludzi, świętych, pogańskich bożków, motywy roślinne, symbole religijne... Jest tego mnóstwo, rzeźby są niezwykle misterne, z każdą wiąże się jakaś legenda lub tajemnica. Chyba najciekawsze jest to, że nikt nie wie do końca jak należy owe kształty interpretować, a znaczenie przypisywane większości z nich jest taką trochę zgadywanką... Cudowne miejsce - polecam każdemu koniecznie z przewodnikiem! Poniżej kilka fotek kościoła z zewnątrz. Fotografowanie wnętrza jest niestety zabronione - ale tak sobie teraz myślę, że może to lepiej - brak poczucia, że trzeba robić zdjęcia bardziej sprzyja kontemplacji takich miejsc...

Edynburg

2009-05-12T22:04:00.000+02:00

...piękne miasto... tylko zimne okrutnie!! I prawie wszystkie zdjęcia poruszone - tak wiało straszliwie... Szczęśliwie szkocki akcent nie przysporzył nam problemów (no, może ja - dębowe ucho miałam trochę gorzej, ale mój nawigator dał radę :p). Był zamek, jacht królowej, wyrypa na wzgórze zwane szumnie Arthur's Seat, muzeum whiskey, włóczka po starówce, haggis (pierwsze danie na Wyspach, które posiada JAKIŚ smak! Całkiem niezły z resztą) i jeszcze dwie cudowne wycieczki - pierwsza do Roslin Glen, a druga krajoznawcza po Loch Ness i Glen Coe, ale to już nie dzisiaj. Bo późno.

Exploring Dorset cliffs

2009-04-29T21:29:00.000+02:00

W zeszłą niedzielę pojechaliśmy wraz z Griszą i Mistrzem Piotrem do West Lulworth - małej mieściny w Dorset, niemalże już w Kornwalii. Pojechaliśmy i się zachwyciliśmy: piaszczystymi plażami, wysokimi klifami, błękitnym morzem, fantastycznymi formacjami skalnymi, polami pełnymi bliżej niezidentyfikowanych żółtych krzaczków ;), przestrzenią i niezmiernie wyraźnym zapachem morza. Przez blisko 5 godzin wałęsaliśmy się po klifach, odwiedziliśmy słynną skałę Durdle Door, zaliczyliśmy świeże makrele i ostrygi i jednogłośnie postanowiliśmy jak najszybciej tam wrócić z namiotem i grillem :) I to ja, nie chwaląc się, wybrałam to wspaniałe miejsce :) A teraz oczywiście fotki... pełny set znajduje się tutaj.

Inauguracja sezonu plażowego

2009-04-24T22:25:00.000+02:00

...w Brighton oczywiście - ech, łezka się w oku kręci jak sobie przypominam te wakacje sprzed prawie 4 lat... najpierw obskurny hostel i 5 pensów w kieszeni w najbardziej kryzysowym momencie, a potem urocze mieszkanko, regaty żeglarskie co niedziela, wieczory na plaży przy Tolkienie i dobrym ciderze... Pełnia szczęścia :)

Brighton wygląda niby tak samo jak 4 lata temu, a jednak - oglądane z perspektywy urlopowicza z pełną kiesą jest nieco inne niż sezonowego pracownika z pustym portfelem za to pełną teczką zmyślonych cv:) Przede wszystkim: w knajpach się jada, a nie pyta o robotę :)

Jesteśmy na wczasach...

2009-04-01T21:34:00.000+02:00

Troszkę ostatnio zaniedbuję mojego bloga - a wszystko przez to, że jestem w ferworze planowania kolejnych wakacji i podróży... W maju planujemy ambitnie długie weekendy w Edynburgu i Paryżu, nieco później Eindhoven a jeszcze później Barcelonę... A dopiero co powróciliśmy z nart w Alpach, szczęśliwi, opaleni, wymęczeni, z jedną nogą spuchniętą i drugą pokaleczoną, zapasem Stroha i 4 gigabajtami zdjęć :) Ach, no i bogatsi o nowe doświadczenia jazdy na biegówkach z bardzo słabo opanowaną umiejętnością hamowania :)

Mała próbka naszych przygód poniżej a więcej tutaj.

Absolutnie obłędne widoki - chyba mogłabym trochę w Austrii pomieszkać...

Yeah, mój bohater...

Total laba... Słońce, góry, knajpa... A wszyscy znajomi w pracy łehehe....

Fikasz???

I moja ulubiona fotka:

Dwa zdjęcia poniżej zostały zrobione tuż przed bolesnym przekonaniem się, że hamowanie na biegówkach to nieco wyższa szkoła jazdy niż hamowanie na carvingach... Człowiek najpierw chłonie majestat gór i piękno przyrody a potem bęc! I dupa w śniegu.... Życie.

A tak było w dzień ostatni - przebiegliśmy 20 kilosów do sąsiedniego miasteczka... Tak wiem, nie jesteśmy normalni :) Poniżej posilamy się kanapkami. I Mozart Kugel of course.

Wodne refleksje

2009-03-26T22:37:00.000+01:00

Swego czasu troszkę nas podlało na Wyspach - znaczy się, trochę bardziej niż zazwyczaj. Efekty tego były widoczne na ścieżce do naszego ukochanego Inna - całkiem interesujące...

*

2009-02-15T22:04:00.000+01:00

Dużo myślałam nad tym, co mogłabym w tym miejscu napisać... I chyba nie potrafię napisać nic wielkiego... Poza tym, że jest pusto i że boli. Coraz mniej i coraz rzadziej, ale mały ułamek smutku pozostanie już na zawsze.... ukryty gdzieś głęboko...

To chyba dobrze. Ułamki smutku nie pozostają po ludziach małych.

Young's Brewery tour

2009-01-17T21:32:00.000+01:00

Zwiedzanko, a potem socjal i poczęstunek z cyklu fat Friday: świeżo warzone piwo i pizza :)

Powrót

2009-01-08T22:01:00.000+01:00

Wyjątkowo pracowite i wymagające Święta dla nas wszystkich... oby cały ten wysiłek przyniósł owoce i nasi najbliżsi odzyskali zdrowie, siły i przede wszystkim, aby nie zabrakło im woli walki...

Zdjęcia z Wigilii - niewyraźne i chaotyczne nieco... trochę senne - tak jak całe tegoroczne Święta...

Mój Pan i Władca :)

2008-12-12T12:05:00.001+01:00

Ach, idą święta a mnie się na sentymenty zbiera...

(tak w ogóle to 19 grudnia przybywamy to naszego pięknego kraju, więc... book in advance :)

A tu poniżej - Grisza watching YouTube lub ewentualnie reading bash.org - to nie może być nic innego :)

Escape to Lewes

2008-11-30T19:28:00.000+01:00

W zeszłą sobotę ruszyliśmy nasze obolałe od nieustannego siedzenia przed kompem cztery literki i pojechaliśmy do Lewes. Coś w tym miasteczku sprawiło, że z pewnością jeszcze tam powrócimy cieplejszą porą z rowerami pod pachą. Owe coś to: przemiła pani w sklepiku z ciastkami, Francuz sprzedający na ulicy taaaakie wielkie krewetki, przekrzywiona księgarnia, pubik z niezgorszym arsenałem dań oraz trunków oraz niezrealizowane plany zwiedzenia knajpy z XIV wieku. Ach, no i lokalny browar :)

Popatrzcie:

A na koniec ja w kolorze...

I landszafcik:

Exploding parking meters

2008-11-28T22:02:00.000+01:00

Na takie cuś natknęliśmy się podczas naszej ostatniej sobotniej włóczęgi po (knajpach) południowej Anglii... Wybuchające parkomaty :)

British sense of humour?

Dawno temu na Churchill Road...

2008-11-22T21:38:00.000+01:00

Intensywne poszukiwania pracy oczami Wojtka... do tego cider oczywiście ;)

Znalazłam właśnie tę fotkę i stwierdzam, że jest fajna :) Dobrze czasem pogrzebać na dysku :)

Odwiedziny Firków

2008-10-26T18:13:00.000+01:00

Hmm, trochę spóźniony ten post... Madzia i Piotrek odwiedzili nas w okolicach maja, no ale lepiej późno niż wcale :) Było przemiło, uświadomiliśmy sobie jak bardzo nam brakuje co poniektórych ludków... odwiedźcie nas jeszcze :) A Moni dziękujemy za fotki :)

Jesienne szantowanie w Londynie po polsku i nie tylko...

2008-10-19T20:20:00.000+02:00

... no właśnie - oprócz polskich zespołów Doorsz, Smugglers i North Wind zaśpiewali dla nas: angielski szantyman Ian Woods - wykonanie a capella - z resztą z takim głosem żaden instrument nie jest potrzebny - i tak zostałby zagłuszony przez "atomowy" głos imć pana Janka, który wspomagał się jedynie trunkami - oraz jasnowłosy Igor z Rosji z harmonią wspomagany przez "diewoczki".

Impreza odbyła się w zeszłą sobotę na pokładzie stateczku Regalia na Tamizie. Było inaczej: niezbyt tłoczno, kameralnie, pokład się ruszał, co dodawało nastroju, a po parkiecie skakał mały blond-brzdąc wzbudzając powszechny poklask:)

A foteczki mamy takie:

Sama słodycz...

2008-10-13T22:13:00.000+02:00

...czyli Antoś i Helenka :) Ach, zjadłoby się je :)

Mazury...

2008-09-12T21:40:00.000+02:00

... było jak należy. Polsko: karkówka, żubrówka, kiełbasa no i oczywiście przednie towarzystwo. Było tak polsko i dobrze, że powrót do szarej angielskiej codzienności był niezwykle trudny tym razem....

Niestety niewiele zdjęć nadaje się do publikacji na tym poważnym blogu, tak więc wrzucę tylko kilka, na których wszyscy wyglądają względnie normalnie. Z pewnym smutkiem muszę przyznać, ze zbyt wiele ich nie ma.

(...)

Cóż, jest ich jeszcze mniej niż myślałam:/

Grisza w wersji melancholijnej:

Poniżej mamy małą wpadkę:

W tym miejscu normalne zdjęcia się kończą.

Jeśli ktoś ma ochotę na więcej to zapraszam tutaj.

Hastings

2008-09-01T22:37:00.000+02:00

Niedawno zjechaliśmy z pięknych polskich Mazur, ale żeby było chronologicznie, dziś zamieszczam foteczki z Hastings - nadmorskiego miasta z zamkiem, klifami i stylowym centrum.

Summer Party'08

2008-08-18T21:37:00.000+02:00

No i wreszcie nadszedł ten dzień: coroczne summer party (czyli w wolnym tłumaczeniu wakacyjne picie:)) W tym roku, podobnie z resztą jak i w zeszłym, zorganizowaliśmy sobie treasure hunt, czyli wykonywanie różnych idiotycznych zadań w centrum Londynu w 4-osobowych zespołach. Mój zespół zajął drugie miejsce, przegrywając nieznacznie z zespołem... innym :) Zabawa była przednia:) Poniżej prezentuję takie nieco bardziej lajtowe zdjęcia:

Ambitne zadanie: wejdź na drzewo :)

Kolejne ambitne zadanie: zrób sobie zdjęcie z policjantem (już wiadomo dlaczego policjanci nie pilnują porządku:))

Mój zespół w całej okazałości: Justin, ja, Rachel i Emma:

Mój zespół w rikszy z "rikszarzem":

Po skończonych zawodach nadszedł czas na jedzonko. Udaliśmy się do indyjskiej knajpy, gdzie przyniesiono nam górę jedzenia, które generalnie mi nie podeszło (dużo ostrego mięsa i mało warzyw), na szczęście inne aspekty imprezy były zadowalające...

Ja i Emmylou, czyli super research dream team.

No i zdjęcie grupowe, na którym nikt nie jest zasłonięty: idąc ode mnie w górę: Emmylou, czyli moja menedżerka, Justin - właściciel i szef, Adrian - były fizjoterapeuta i nasz najnowszy nabytek zarazem, Angela, Emma - nasz panel manager, Tom i Dan czyli starzy wyjadacze, Judy - konsultantka, Kiertan i na samym dole Anne - współwłaściciel, matematyk i mega mózg w jednej osobie:). Brakuje Rachel, która ma małego brzdąca i właśnie się do niego udała :)

Byłoby na tyle :)

Canterbury

2008-08-08T19:40:00.000+02:00

Jakiś czas temu podjęliśmy z Griszą spontaniczną decyzję (ja oczywiście byłam tutaj inicjatorką) odwiedzenia Canterbury.
Wycieczka była baaardzo przyjemna, Canterbury jest przeuroczym miasteczkiem ze starym miastem ogrodzonym murami i rzeką Stour, po której pływają łodzie obwożące turystów. Na taką właśnie wycieczkę łódką sie załapaliśmy (a raczej zostaliśmy "zagonieni" - cóż... widać jesteśmy podatni na "zaganianie", zwłaszcza na łódki :) ) i mieliśmy okazję wysłuchać opowieści na temat tamtejszych zabytków, Christophera Marlowe'a, czarownic i wielu innych rzeczy, których już nie pamiętam.

Po przejażdżce udaliśmy się na zwiedzanie słynnej katedry - imponująca, nie ma co...
A później obiadek, ruiny zamku (generalnie dosyć słabe) i mała "włóczka" po mieście bez żadnego celu.

Miasteczko jest bardzo malownicze i bardzo angielskie w pozytywnym znaczeniu tego słowa: małe, przytulne domki, dużo kwiatów, krzewów, stare drzewa, ogrody, klimatyczne puby... z resztą - zobaczcie sami:

Dog Races at Wimbledon

2008-08-02T01:19:00.000+02:00

Z okazji urodzin Kirstie udaliśmy się na psie wyścigi. Zabawa przednia - wygrałam całe 6 i pół funta :) Szaleństwo normalnie... Poniżej trochę kiepskich fotek z imprezy - kiepskich, gdyż moje nowe "dziecko" zostało w domu, a i w głowie trochę zaszumiało i ciężko było się skupić ;)

Dzikie szaleństwo...

Hong Kong jeszcze raz: Lantau & Tai O

2008-07-27T23:22:00.000+02:00

Ostatni post z cyklu wspominki z Hong Kongu - wyspa Lantau z Wielkim Buddą i, co ważniejsze, z wioską Tai O - znaczenia tej nazwy nie udało mi się dociec...

Do Tai O dotarliśmy autobusem, niemalże spod Wielkiego Buddy. Wioska ma 300 lat i była niegdyś bazą wypadową piratów (ale to tylko pogłoski :)). Domy na palach czynią całe miejsce niesamowicie malowniczym i egzotycznym. Drugim takim czynnikiem jest spokój jej mieszkańców i swoiste "lenistwo czasu". Spacerowaliśmy po Tai O ok. 2 godziny i chłonęliśmy tę egzotykę i odmienność architektury, kultury, obyczajów i w ogóle wszystkiego...
Miejsce to należy zobaczyć absolutnie obowiązkowo.

Poniżej - atrakcja dla turystów - wioska Ngong Ping na najwyższym szczycie Lantau. Szkoda, że na zdjęciu nie można zobaczyć powietrza - gorącego, zastanego, wilgotnego...

Plaża renegatów

2008-07-25T23:26:00.000+02:00

...byk, dżungla, pola ryżowe i powrót ultra szybką łódką.

Tak było w drodze:

Pamiętne pole ryżowe:

A tak było na plaży renegatów, kiedy już udało nam się tam dotrzeć:

Tak wyglądał powrót:

A tak mniej więcej wyglądała nasza kolacja (zanim się jeszcze nią stała):

A tak wygląda (będzie trudne, uwaga) skrzypłocz (no i Grisza przy okazji):

Kapelusze

2008-07-21T21:30:00.001+02:00

Kapelusz z Lammy...

Kapelusz z Macau...

I kapelusz z Tai O...

HK cd... New Territories

2008-07-20T18:30:00.000+02:00

Dziś na tapecie widoki z New Territories, czyli terenów graniczących z Chinami: Bodajże najbardziej tradycyjne zakątki HK...

Tsang Tai Uk - mała, ogrodzona murem wioska wybudowana przez klan Tsang. Składa się z dwóch rzędów domów i patio.

I jeszcze gwoli tradycji: łodzie na małej wysepce należącej do Hong Kongu - Lammie - znowu - efekt eksperymentów:)

HK - miejska dżungla

2008-07-19T16:43:00.000+02:00

Kilkunastopiętrowe wieżowce wybudowane jeden przy drugim to chyba najsilniej kojarzący się z HK obrazek...

Poniżej - takie moje małe eksperymenty ze zdjęciem podczas obróbki - chyba całkiem przyjemnie wyszło :)

Widok z promu wiozącego nas na Lammę:

Widok na Hong Kong z Victoria Peak (ten na który mądrzy ludzie wjeżdżają kolejka a nie zasuwają z buta :))

No i Hong Kong nocą:

Hong Kong - wspomnienia, wspomnienia...

2008-07-18T23:08:00.000+02:00

Ciągle jestem w trakcie segregowania i obróbki fotek, a końca nie widać... Oto kilka fotek związanych z religią, a ściślej mówiąc buddyzmem, czyli świątynie i celebrujący...